küsürüncü kez hoşgeldin :)

öyle bir yere geldim ki.. hayatımda yeni insanlar, tanıdık yabancılar

yazmaya başlayalı dört beş yıl oluyordur.. acılar taze hani şu acımayan yaralar hani şu kabuk bağlamıyor ama o halde bile kanamıyor.

buraya gelirken kimse yoktu.. ben vardım ve yazdıklarım ve arada sırada sen, sayın okur okumaz 🙂
şimdi ise binlerce kilometreler ötede insanlar, yabancılar ama değiller çünkü aynı hisler, benzer yaralar.. acılar, kelimeler, şarkılar, gözyaşı, gökyüzü, hepsi aynı. sevgiler ve ruhların desenleri bile aynı sanki ve bence bu inanılmaz anlatılmaz güzel bir hal 🙂

şöyle ki, yorumları okumadan geçmeyesin! gör bak yaşadıklarında yalnız değilsin

okuman dileğiyle